Te voet, want dat was vanwege de verwachte grote auto-opkomst gevraagd, ga ik, teamcoach van VVT E4, naar het voetbalveld. Al van ver hoor ik Henk roepen door de speakers en, aangekomen, zie ik naast een inderdaad overvolle parking, jawel, dé Engelse spelersbus. Dit is duidelijk niet zomaar een toernooi.
Ik ruik dat Bram in z'n kraampje zijn best doet op de hamburgers. Drukte, springkussens en toernooigeluiden. Die sfeer.
Enkele van mijn spelertjes, mijn Young Stars, zijn er al. Ze hebben er zin. Ik ook. Wachtend op onze eerste wedstrijd kijken we naar het meisjesteam. Ze mogen spelen op het hoofdveld. Zo hoort dat.
We beginnen twintig minuten later dan gepland, zegt de leiding me. Wat uitloop door dingen en zo. Dat moet ook bij een groot toernooi. Ha, dan kunnen we nog even gaan springen, zeggen mijn voetballertjes en weg zijn ze.
De eerste wedstrijd winnen we. Verdiend. Dat geeft zelfvertrouwen. Ze praten al over kampioen worden. Dat hoor ik niet meer als we in de volgende wedstrijd door VVT E6 worden afgedroogd. Het maakt kennelijk geen diepe indruk. Of ze nu weer naar de springkussens mogen, vragen ze direct. Tuurlijk jongens, dit is jullie dag.
Springen geeft energie en dat merkt Kloetinge. We staan er weer. Dit is voetbal. Een mooie overwinning.
Dan komt onze alllereerste internationale wedstrijd. Assenede blijkt een maatje te groot. Niet erg, zegt trainer Martijn, jullie hebben keihard gewerkt. Nu eerst dorst lessen.
Nog eentje. Opnieuw tegen E6. Martijn geeft tactische aanwijzingen. Dat werkt. Met het laatste fluitsignaal is een overtuigende overwinning een feit. We zijn derde van de poule. Gejuich, we krijgen nu niet alleen een medaille, maar ook een echte beker.
En dan nog even samen poseren voor de foto.
Mike, Guylian, Tygo, Ali, Xander, Riyad, Thimo, Rick en keeper Bart: jullie hebben een mooie prestatie neergezet!
Tijd voor een hamburger.
donderdag 19 mei 2011
dinsdag 10 mei 2011
La Rochelle
We rijden naar La Rochelle, een havenplaats gelegen aan de Atlantische Oceaan, hoofdstad van de Charente-Maritime. Want, zo is ons verteld, daar is een enorm zee-aquarium, een topattractie, daar moet je geweest zijn.
Je gelooft dat.
Op de enorme parking is nauwelijks nog plaats. We zijn niet de enigen. Dat wordt nog eens extra duidelijk als we binnenkomen. Ik zie vier lange kassarijen en hoor het gejengel van verveelde kinderen die al te lang moeten wachten. We sluiten maar aan.
Achter me staat een vrouw met kinderwagen. Ze heeft er kennelijk haar aardigheid in voortdurend tegen m'n kuiten aan te rijden. Ik ga me niet opwinden, neem ik me voor, want dit is namelijk een leuke dag.
Het duurt wel een beetje lang hè, papa, zegt Rick. Ja, het schiet niet op.
Vóór me zie ik dat een koppel uit de trage rij naast ons in onze rij gaat staan. Niemand die er iets van zegt. Ik houd me aan mijn voornemen.
Nadat we betaald hebben, blijken we niet naar binnen te mogen. Het is te druk. Brandweervoorschriften en zo. Of we nog even willen wachten. Dat doen we met een dertigtal anderen. Maar uiteindelijk is het zover, de deur gaat open. De vrouw met kinderwagen heeft haast, rijdt over mijn voet en is blij, zo vermoed ik, nu enkele seconden eerder een vis te kunnen gaan aanschouwen.
Bij binnenkomst slaat de warmte in je gezicht. De hele ruimte staat bomvol. We willen haaien zien. Dat gaat niet, dat wil iedereen. Ik meen tussen de horde mensen een glimp van een haai op te vangen. Rick ziet niets. En wat is het warm. We gaan maar naar de zeepaardjes, daar is het nog een beetje te doen. Daarnaast bevinden zich de zeenaalden, een soort zeepaardjes die te lui zijn een sierlijke vorm aan te nemen. Ik zeg Rick dat dit ook vissen zijn, maar hij wil echte vissen zien. Grote.
Bij de grote vissen krioelt het nog steeds van de mensen. Iedereen heeft het warm, dat ruik ik. Ik moet weg bij die Franse zweetlucht. Dan toch maar kleine visjes bekijken. Mijn vrouw heeft het gehad en wil weg. Ik kijk naar een zeepok. Hij lacht me uit.
"Sortie" staat boven een deur. Wat een mooi woord. Buiten is het prachtig weer. Voor ons is het er lekker koel. We lopen voorbij de ingang. Ik zie lange rijen en hoor het gejengel van kinderen.
Je gelooft dat.
Op de enorme parking is nauwelijks nog plaats. We zijn niet de enigen. Dat wordt nog eens extra duidelijk als we binnenkomen. Ik zie vier lange kassarijen en hoor het gejengel van verveelde kinderen die al te lang moeten wachten. We sluiten maar aan.
Achter me staat een vrouw met kinderwagen. Ze heeft er kennelijk haar aardigheid in voortdurend tegen m'n kuiten aan te rijden. Ik ga me niet opwinden, neem ik me voor, want dit is namelijk een leuke dag.
Het duurt wel een beetje lang hè, papa, zegt Rick. Ja, het schiet niet op.
Vóór me zie ik dat een koppel uit de trage rij naast ons in onze rij gaat staan. Niemand die er iets van zegt. Ik houd me aan mijn voornemen.
Nadat we betaald hebben, blijken we niet naar binnen te mogen. Het is te druk. Brandweervoorschriften en zo. Of we nog even willen wachten. Dat doen we met een dertigtal anderen. Maar uiteindelijk is het zover, de deur gaat open. De vrouw met kinderwagen heeft haast, rijdt over mijn voet en is blij, zo vermoed ik, nu enkele seconden eerder een vis te kunnen gaan aanschouwen.
Bij binnenkomst slaat de warmte in je gezicht. De hele ruimte staat bomvol. We willen haaien zien. Dat gaat niet, dat wil iedereen. Ik meen tussen de horde mensen een glimp van een haai op te vangen. Rick ziet niets. En wat is het warm. We gaan maar naar de zeepaardjes, daar is het nog een beetje te doen. Daarnaast bevinden zich de zeenaalden, een soort zeepaardjes die te lui zijn een sierlijke vorm aan te nemen. Ik zeg Rick dat dit ook vissen zijn, maar hij wil echte vissen zien. Grote.
Bij de grote vissen krioelt het nog steeds van de mensen. Iedereen heeft het warm, dat ruik ik. Ik moet weg bij die Franse zweetlucht. Dan toch maar kleine visjes bekijken. Mijn vrouw heeft het gehad en wil weg. Ik kijk naar een zeepok. Hij lacht me uit.
"Sortie" staat boven een deur. Wat een mooi woord. Buiten is het prachtig weer. Voor ons is het er lekker koel. We lopen voorbij de ingang. Ik zie lange rijen en hoor het gejengel van kinderen.
maandag 28 maart 2011
Gummie
Beste buren,
Jullie brief over de overlast van onze kat Gummie in jullie tuin heb ik in goede orde ontvangen. Ik wilde daar al eerder op reageren, maar die was in het ongerede geraakt. De brief bleek uiteindelijk, en onverklaarbaar, onder onze nieuwe groene wasmand van de Hema te liggen. Hiervoor hadden we een bruine met van die dingetjes erop, maar die was bij een handgreep doorgescheurd en dan heb je er niet veel meer aan. Die we nu hebben is veel steviger en bovendien een stuk groter.
Dat is dus de reden dat mijn reactie even is uitgebleven. Ik weet dat wachten niet altijd leuk is. Ik had dat pas geleden nog. Bij de apotheek. Dan sta je daar met je briefje, voor iets simpels, en dan staat er een hele rij met mensen die van alles nodig hebben. En ik maar wachten en zij maar vragen stellen. Toen ik eindelijk aan de beurt was, maakte ik een grapje over dat wachten en kreeg ik zo'n chagrijnige blik toegeworpen. Terwijl ik dat dus helemaal niet zo bedoelde.
Maar goed, jullie brief gaat over Gummie. Gummie is enkele jaren geleden bij ons aan komen lopen. Ik herinner me nog dat hij uit de richting van jullie tuin kwam. Het is een echte buitenkat. Duidelijk geen beest dat binnen wil zitten en dat hebben we hem ook nooit verplicht. Hij krijgt bij ons zijn natje en zijn droogje en, als het hem belieft, laten we hem binnen. Ik heb niet de indruk dat hij in de buurt door iedereen zo liefdevol wordt benaderd.
Of Gummie in staat is jullie tuin om te ploegen, waag ik te betwijfelen. Dat is niet des kats. De ultieme manier om een kat uit de tuin te houden, is zelf een hond te nemen. Maar aangezien ik lees dat jullie alle manieren al hebben geprobeerd, neem ik aan dat die mogelijkheid is getracht en vruchteloos is gebleken. Daarna hebben jullie bepaalde materialen aangeschaft en kosten gemaakt, maar ook dat heeft blijkbaar niet geholpen. Daar kan ik me nu zo boos over maken. Dan verkopen ze je van alles en dan werkt het niet. Daar hoef je je niet bij neer te leggen. Dat is hetzelfde als je bijvoorbeeld een fietsbel koopt en dat, als je dan thuis komt, blijkt dat die het helemaal niet doet. Dan ga je toch ook terug?
Er zijn volgens mij wel geschikte middelen. Ik heb op TV eens een documentaire gezien over een bepaald apparaat waarmee ze alligators konden verjagen. En dan had je ook nog een speciaal apparaat voor aardvarkens, maar dat had een rondere vorm. Dat was bij Discovery Channel of Animal Planet, dat weet ik niet meer precies. Jullie zouden die uitzending eens moeten opzoeken. Die is van een jaar of vier geleden. Dat weet ik nog, omdat ik circa drie jaar geleden in de Beekse Bergen ben geweest - en een regen die dag, jongens toch, dat was wel jammer -, terwijl ik die uitzending daarvóór heb gezien. Geloof ik. Ik denk dat zoiets ook voor katten wel eens zou kunnen werken.
Een en ander doet er natuurlijk niet aan af dat aan jullie producten zijn verkocht die geen heil bieden. Begrijp ik jullie brief goed, dan willen jullie mijn hulp. Ik denk dat het inderdaad verstandig is de verkopers op hun daden aan te spreken en te bezien of we de door jullie betaalde gelden kunnen terug krijgen. Ik ben uiteraard bereid daar mijn tijd en en energie in te steken. Om daarover onduidelijkheid bij voorbaat uit te sluiten: ik hoef de daarmee gemoeid zijnde uren niet volledig vergoed te krijgen. Een kleine financiële tegenprestatie volstaat voor mij. Daar komen we wel uit.
Ik verneem graag van jullie.
Met vriendelijke groet,
De buurman
Ps. Zouden jullie de auto niet steeds bij ons voor de deur willen parkeren? Dank.
Jullie brief over de overlast van onze kat Gummie in jullie tuin heb ik in goede orde ontvangen. Ik wilde daar al eerder op reageren, maar die was in het ongerede geraakt. De brief bleek uiteindelijk, en onverklaarbaar, onder onze nieuwe groene wasmand van de Hema te liggen. Hiervoor hadden we een bruine met van die dingetjes erop, maar die was bij een handgreep doorgescheurd en dan heb je er niet veel meer aan. Die we nu hebben is veel steviger en bovendien een stuk groter.
Dat is dus de reden dat mijn reactie even is uitgebleven. Ik weet dat wachten niet altijd leuk is. Ik had dat pas geleden nog. Bij de apotheek. Dan sta je daar met je briefje, voor iets simpels, en dan staat er een hele rij met mensen die van alles nodig hebben. En ik maar wachten en zij maar vragen stellen. Toen ik eindelijk aan de beurt was, maakte ik een grapje over dat wachten en kreeg ik zo'n chagrijnige blik toegeworpen. Terwijl ik dat dus helemaal niet zo bedoelde.
Maar goed, jullie brief gaat over Gummie. Gummie is enkele jaren geleden bij ons aan komen lopen. Ik herinner me nog dat hij uit de richting van jullie tuin kwam. Het is een echte buitenkat. Duidelijk geen beest dat binnen wil zitten en dat hebben we hem ook nooit verplicht. Hij krijgt bij ons zijn natje en zijn droogje en, als het hem belieft, laten we hem binnen. Ik heb niet de indruk dat hij in de buurt door iedereen zo liefdevol wordt benaderd.
Of Gummie in staat is jullie tuin om te ploegen, waag ik te betwijfelen. Dat is niet des kats. De ultieme manier om een kat uit de tuin te houden, is zelf een hond te nemen. Maar aangezien ik lees dat jullie alle manieren al hebben geprobeerd, neem ik aan dat die mogelijkheid is getracht en vruchteloos is gebleken. Daarna hebben jullie bepaalde materialen aangeschaft en kosten gemaakt, maar ook dat heeft blijkbaar niet geholpen. Daar kan ik me nu zo boos over maken. Dan verkopen ze je van alles en dan werkt het niet. Daar hoef je je niet bij neer te leggen. Dat is hetzelfde als je bijvoorbeeld een fietsbel koopt en dat, als je dan thuis komt, blijkt dat die het helemaal niet doet. Dan ga je toch ook terug?
Er zijn volgens mij wel geschikte middelen. Ik heb op TV eens een documentaire gezien over een bepaald apparaat waarmee ze alligators konden verjagen. En dan had je ook nog een speciaal apparaat voor aardvarkens, maar dat had een rondere vorm. Dat was bij Discovery Channel of Animal Planet, dat weet ik niet meer precies. Jullie zouden die uitzending eens moeten opzoeken. Die is van een jaar of vier geleden. Dat weet ik nog, omdat ik circa drie jaar geleden in de Beekse Bergen ben geweest - en een regen die dag, jongens toch, dat was wel jammer -, terwijl ik die uitzending daarvóór heb gezien. Geloof ik. Ik denk dat zoiets ook voor katten wel eens zou kunnen werken.
Een en ander doet er natuurlijk niet aan af dat aan jullie producten zijn verkocht die geen heil bieden. Begrijp ik jullie brief goed, dan willen jullie mijn hulp. Ik denk dat het inderdaad verstandig is de verkopers op hun daden aan te spreken en te bezien of we de door jullie betaalde gelden kunnen terug krijgen. Ik ben uiteraard bereid daar mijn tijd en en energie in te steken. Om daarover onduidelijkheid bij voorbaat uit te sluiten: ik hoef de daarmee gemoeid zijnde uren niet volledig vergoed te krijgen. Een kleine financiële tegenprestatie volstaat voor mij. Daar komen we wel uit.
Ik verneem graag van jullie.
Met vriendelijke groet,
De buurman
Ps. Zouden jullie de auto niet steeds bij ons voor de deur willen parkeren? Dank.
zaterdag 5 februari 2011
Snackbar
- Alstublieft meneer, uw hamburger.
- Er zit geen broodje rond.
- Een broodje rond?
- Een hamburger moet toch tussen een broodje?
- Oh dat. Dan had u een broodje hamburger moeten bestellen.
- Bij McDonald's zit een hamburger altijd tussen een broodje.
- Heb je hier McDonald's op de gevel zien staan?
- Heb ik niet op gelet.
- Nou, dat staat er dus niet.
- En bij de Burger King. Overal eigenlijk.
- Hier dus niet. Luister. Als iemand een frikandel bestelt, zit er ook geen broodje bij. Tenzij hij daarom vraagt.
- Dat is anders, bij een frikandel.
- Hoezo?
- Omdat je een frikandel ook zo kunt eten.
- Een hamburger ook. Dat doen de meesten hier.
- Ja, omdat u er geen broodje bij geeft.
- Ik doe er dan nu wel een broodje bij en augurk.
- Dat is dan weer inconsequent.
- Wat zeur je nou?
- Als u zo precies bent met die bestellingen, dan zou ik nu alleen een hamburger met een broodje moeten krijgen.
- Dan laat ik die augurk zitten.
- Nee, doe er maar bij.
- Ja, maar wat is het nou?
- Ik wou er alleen op wijzen dat het inconsequent is.
- Goed, hier is je broodje hamburger. Met augurk. Verder nog iets?
- Ja, mijn vrouw wil ook graag een hamburger.
- Er zit geen broodje rond.
- Een broodje rond?
- Een hamburger moet toch tussen een broodje?
- Oh dat. Dan had u een broodje hamburger moeten bestellen.
- Bij McDonald's zit een hamburger altijd tussen een broodje.
- Heb je hier McDonald's op de gevel zien staan?
- Heb ik niet op gelet.
- Nou, dat staat er dus niet.
- En bij de Burger King. Overal eigenlijk.
- Hier dus niet. Luister. Als iemand een frikandel bestelt, zit er ook geen broodje bij. Tenzij hij daarom vraagt.
- Dat is anders, bij een frikandel.
- Hoezo?
- Omdat je een frikandel ook zo kunt eten.
- Een hamburger ook. Dat doen de meesten hier.
- Ja, omdat u er geen broodje bij geeft.
- Ik doe er dan nu wel een broodje bij en augurk.
- Dat is dan weer inconsequent.
- Wat zeur je nou?
- Als u zo precies bent met die bestellingen, dan zou ik nu alleen een hamburger met een broodje moeten krijgen.
- Dan laat ik die augurk zitten.
- Nee, doe er maar bij.
- Ja, maar wat is het nou?
- Ik wou er alleen op wijzen dat het inconsequent is.
- Goed, hier is je broodje hamburger. Met augurk. Verder nog iets?
- Ja, mijn vrouw wil ook graag een hamburger.
maandag 3 januari 2011
Werken together
Vandaag werd ik per e-mail benaderd door de heer Cheung Pui, vanuit China, naar ik vermoed. Hij is thans druk doende met een grote transactie, zo bleek mij, en heeft daarbij assistance nodig. In dat verband vroeg hij mij om hulp. Waarom hij juist bij mij is uitgekomen, krijg ik nog wel te horen, maar waarschijnlijk heeft hij via via goede berichten over mij vernomen. Hieronder ziet u zijn mail - best goed voor een Chinees - en mijn reactie daarop. Ik gun u een kijkje in het internationaal zaken doen.
"Goede dag,
Mijn naam is Mr.Cheung Pui.I werken met de Hang Seng Bank.There is een bedrag van $ 17,300,000.00. Op mijn bankrekening Hang Seng Bank ",Hong Kong. Er waren geen begunstigden verklaarde betrekking tot deze fondsen wat betekent dat niemand ooit zou komen tot it.That claim is de reden waarom ik vragen dat we werken together.I doen te werven voor uw hulp bij het uitvoeren van deze transaction.I van plan om 30% van de te geven totale middelen als compensatie voor uw assistance.I zal u op de hoogte over de volledige transactie onreceipt van uw reactie indien interesse,en ik zendt u de details en de nodige procedures om de overschrijving uit te voeren.Mocht u ge?nteresseerd zijn,stuurdandevolgendeinformatievandezeemeiladres:mrcheung_0101@live.hk
1. Volledige namen
2. Prive-telefoonnummer
3. Huidige woonadres
Met vriendelijke groet,
MR.CHEUNG PUI"
Tsja, dat is toch een eer, laten we wel zijn. Een dergelijk verzoek dient vanzelfsprekend stante pede te worden beantwoord.
"Geachte heer Cheung Pui,
Allereerst dank ik u voor het feit dat u mij hebt willen benaderen om u van dienst te mogen zijn. Uiteraard besef ik dat u de keuze had uit vele professionele dienstverleners. Dat u uiteindelijk mij boven anderen hebt verkozen, stemt mij blij, en begrijp ik ook wel. U zoekt kwaliteit en niet iedereen kan die leveren, hoezeer dat soms - maar vaak ten onrechte - wordt gepropageerd. Die ondernemers, want zo noemen ze zich, zijn alleen maar uit op geld en die doen niet hun best. Maar ik had, bijvoorbeeld, pas nog iets aan de hand en dat is ook bijna helemaal goed gekomen.
Ik heb uw e-mail met aandacht gelezen. Het betreft, zo lees ik, een grote financiële transactie en dan ben ik meteen zeer alert. Want, u kent ze vast ook wel, van die verzoeken, vaak vanuit van die Afrikaanse landen, meestal Nigeria, en dat is natuurlijk allemaal nep. Of je even je bankgegevens wil meedelen. Dan ben je dus echt naïef, als je dat dan dus doet. Maar bij u is dat anders. U vraagt niet om mijn bankgegevens.
Bovendien heb ik via Google even de Hang Seng Bank opgezocht. Deze bank was mij nog niet bekend. Ik heb gezien dat deze een grote speler is in de internationale bancaire wereld, dus dat zit ook goed.
U ziet het wel, ik ga als echte professional niet over een nacht ijs.
Hoewel de door u aan mij voorgestelde fee wellicht voor onderhandeling vatbaar is, kan ik daarmee, na wat rekenwerk, op voorhand instemmen. Op dit punt hebben we elkaar alvast weten te bereiken. Hooguit moeten we het nog even hebben over de eventueel verschuldigde BTW.
Ik kijk met hooggespannen verwachtingen uit naar de verdere inhoud van de opdracht. En ondanks dat mij nog niet precies bekend is wat u van mij verlangt, heb ik wel groot vertrouwen in een vruchtbare samenwerking. Wellicht kunnen we elkaar binnenkort eens face to face spreken. Ik nodig u daartoe bij mij thuis uit. Kan ik u meteen mijn zelfgekweekte tomatenplant laten zien.
Bij mij in de buurt zit een Chinees restaurant, niet duur. Daar kunnen we dan misschien samen wat eten.
Graag verneem ik van u,
Met vriendelijke groet,"
Zo, nu nog even afwachten.
"Goede dag,
Mijn naam is Mr.Cheung Pui.I werken met de Hang Seng Bank.There is een bedrag van $ 17,300,000.00. Op mijn bankrekening Hang Seng Bank ",Hong Kong. Er waren geen begunstigden verklaarde betrekking tot deze fondsen wat betekent dat niemand ooit zou komen tot it.That claim is de reden waarom ik vragen dat we werken together.I doen te werven voor uw hulp bij het uitvoeren van deze transaction.I van plan om 30% van de te geven totale middelen als compensatie voor uw assistance.I zal u op de hoogte over de volledige transactie onreceipt van uw reactie indien interesse,en ik zendt u de details en de nodige procedures om de overschrijving uit te voeren.Mocht u ge?nteresseerd zijn,stuurdandevolgendeinformatievandezeemeiladres:mrcheung_0101@live.hk
1. Volledige namen
2. Prive-telefoonnummer
3. Huidige woonadres
Met vriendelijke groet,
MR.CHEUNG PUI"
Tsja, dat is toch een eer, laten we wel zijn. Een dergelijk verzoek dient vanzelfsprekend stante pede te worden beantwoord.
"Geachte heer Cheung Pui,
Allereerst dank ik u voor het feit dat u mij hebt willen benaderen om u van dienst te mogen zijn. Uiteraard besef ik dat u de keuze had uit vele professionele dienstverleners. Dat u uiteindelijk mij boven anderen hebt verkozen, stemt mij blij, en begrijp ik ook wel. U zoekt kwaliteit en niet iedereen kan die leveren, hoezeer dat soms - maar vaak ten onrechte - wordt gepropageerd. Die ondernemers, want zo noemen ze zich, zijn alleen maar uit op geld en die doen niet hun best. Maar ik had, bijvoorbeeld, pas nog iets aan de hand en dat is ook bijna helemaal goed gekomen.
Ik heb uw e-mail met aandacht gelezen. Het betreft, zo lees ik, een grote financiële transactie en dan ben ik meteen zeer alert. Want, u kent ze vast ook wel, van die verzoeken, vaak vanuit van die Afrikaanse landen, meestal Nigeria, en dat is natuurlijk allemaal nep. Of je even je bankgegevens wil meedelen. Dan ben je dus echt naïef, als je dat dan dus doet. Maar bij u is dat anders. U vraagt niet om mijn bankgegevens.
Bovendien heb ik via Google even de Hang Seng Bank opgezocht. Deze bank was mij nog niet bekend. Ik heb gezien dat deze een grote speler is in de internationale bancaire wereld, dus dat zit ook goed.
U ziet het wel, ik ga als echte professional niet over een nacht ijs.
Hoewel de door u aan mij voorgestelde fee wellicht voor onderhandeling vatbaar is, kan ik daarmee, na wat rekenwerk, op voorhand instemmen. Op dit punt hebben we elkaar alvast weten te bereiken. Hooguit moeten we het nog even hebben over de eventueel verschuldigde BTW.
Ik kijk met hooggespannen verwachtingen uit naar de verdere inhoud van de opdracht. En ondanks dat mij nog niet precies bekend is wat u van mij verlangt, heb ik wel groot vertrouwen in een vruchtbare samenwerking. Wellicht kunnen we elkaar binnenkort eens face to face spreken. Ik nodig u daartoe bij mij thuis uit. Kan ik u meteen mijn zelfgekweekte tomatenplant laten zien.
Bij mij in de buurt zit een Chinees restaurant, niet duur. Daar kunnen we dan misschien samen wat eten.
Graag verneem ik van u,
Met vriendelijke groet,"
Zo, nu nog even afwachten.
vrijdag 17 december 2010
NSE 2010
Met veel lawaai komen we rond 19.15 uur binnen in restaurant Lekker La Vie. Logisch ook, dat lawaai, want er is veel te bepraten. We hebben namelijk een druk dagprogramma achter de rug en dat moet zo hard mogelijk worden doorgesproken. De gasten in het restaurant begrijpen dat.
Vandaag is de dag van het zogeheten "Najaars Social Event", kortweg het "NSE" genoemd. De dag waarop de Junior Kamer formeel afscheid neemt van haar leden die de leeftijd van veertig jaar hebben bereikt. Ik ben een van de vier leden die moet wegwezen.
Voor ons is een dagprogramma georganiseerd. Verzamelen om 9.30 uur in Lekker La Vie. Het vervolg van de dag moet nog even een verrasing blijven. De reeds aanwezige commissieleden doen geheimzinnig en zeggen "tsja" als je ernaar vraagt.
Een nog niet aanwezig lid zet even later op twitter alvast wat hij die dag gaat doen. Dat zien we dus: we gaan varen.
De mps Derra ligt al op ons te wachten. We vertrekken. Champagne en broodjes. Zo hoort dat. En dan komt de uitdaging. We moeten, zo wordt ons halverwege de vaart verteld, als afscheidsstunt het koude water van de Westerschelde in. Nu nog niet, straks, zegt kapitein Erik. Pepijn heeft speciale pakken geregeld, waarin we ons alvast moeten hijsen.
Het blijkt uiteindelijk toch een grap. Lachen, een half uur lang, minstens, waarna we, in Breskens aangekomen, in een eerder door Cuba geweigerde bus stappen. Waar gaan we naartoe?
De bestemming blijkt, na wat omzwervingen, Cadzand, bij Moio Adventures, de Boostwinnaar van 2010. Blowkarten, powerkiting, bier en Beach Tsjoek (uiteraard zonder body contact). Een garantie, zo blijkt later, voor twee dagen spierpijn. Geweldige middag. JK-ers onder elkaar.
Daarna terug over de Westerschelde. Bitterballen, André Hazes, Schippersbitter en teveel Champagne. Ik ben niet de enige die geniet.
Maar goed. Het is dus 19.15 uur. We zitten nog onder het zand, moeten zo douchen en in het pak voor het feest in het Arsenaal. We gaan vanavond knallen, zegt de voorzitter.
Ik ben aangekleed en ontdek dat ik mijn manchetknopen niet bij heb. Om niet nader te noemen redenen besluit ik maar niet naar huis te rijden en bel mijn vroegere overbuurman Jan, vlakbij in de binnenstad. Of hij nog manchetknopen heeft.
Jazeker, gouden manchetknopen van zijn trouwfeest, wees er voorzichtig mee.
Inclusief manchetknopen kom ik aan op het feest. Het is weer een echt super JK-feest, goeie dj en er wordt ook nog wat gedronken. Ik krijg als vertrekkend lid een speldje, de geknakte haan. Bij het opspelden verliest de voorzitter de pinsluiting. Even later verlies ik daardoor de haan. Toch gaat het feest door.
Mijn linkermouw zit los. Shit, mijn manchetknoop is weg. De muziek dreunt, er wordt gedanst en ik kijk maar naar de vloer. Ik vind dat ding niet terug.
Jacques van het Arsenaal belooft mij de volgende dag bij het opvegen extra aandacht te besteden aan een verloren linker manchetknoop. Ik wacht het resultaat ervan nog even af voordat ik Jan op de hoogte stel.
Vandaag naar het Arsenaal gebeld. Er is een zijden stola, een bolero en zelfs een sinterklaaspak gevonden, maar geen pinsluiting of manchetknoop.
Ik ga Jan maar eens bellen.
Vandaag is de dag van het zogeheten "Najaars Social Event", kortweg het "NSE" genoemd. De dag waarop de Junior Kamer formeel afscheid neemt van haar leden die de leeftijd van veertig jaar hebben bereikt. Ik ben een van de vier leden die moet wegwezen.
Voor ons is een dagprogramma georganiseerd. Verzamelen om 9.30 uur in Lekker La Vie. Het vervolg van de dag moet nog even een verrasing blijven. De reeds aanwezige commissieleden doen geheimzinnig en zeggen "tsja" als je ernaar vraagt.
Een nog niet aanwezig lid zet even later op twitter alvast wat hij die dag gaat doen. Dat zien we dus: we gaan varen.
De mps Derra ligt al op ons te wachten. We vertrekken. Champagne en broodjes. Zo hoort dat. En dan komt de uitdaging. We moeten, zo wordt ons halverwege de vaart verteld, als afscheidsstunt het koude water van de Westerschelde in. Nu nog niet, straks, zegt kapitein Erik. Pepijn heeft speciale pakken geregeld, waarin we ons alvast moeten hijsen.
Het blijkt uiteindelijk toch een grap. Lachen, een half uur lang, minstens, waarna we, in Breskens aangekomen, in een eerder door Cuba geweigerde bus stappen. Waar gaan we naartoe?
De bestemming blijkt, na wat omzwervingen, Cadzand, bij Moio Adventures, de Boostwinnaar van 2010. Blowkarten, powerkiting, bier en Beach Tsjoek (uiteraard zonder body contact). Een garantie, zo blijkt later, voor twee dagen spierpijn. Geweldige middag. JK-ers onder elkaar.
Daarna terug over de Westerschelde. Bitterballen, André Hazes, Schippersbitter en teveel Champagne. Ik ben niet de enige die geniet.
Maar goed. Het is dus 19.15 uur. We zitten nog onder het zand, moeten zo douchen en in het pak voor het feest in het Arsenaal. We gaan vanavond knallen, zegt de voorzitter.
Ik ben aangekleed en ontdek dat ik mijn manchetknopen niet bij heb. Om niet nader te noemen redenen besluit ik maar niet naar huis te rijden en bel mijn vroegere overbuurman Jan, vlakbij in de binnenstad. Of hij nog manchetknopen heeft.
Jazeker, gouden manchetknopen van zijn trouwfeest, wees er voorzichtig mee.
Inclusief manchetknopen kom ik aan op het feest. Het is weer een echt super JK-feest, goeie dj en er wordt ook nog wat gedronken. Ik krijg als vertrekkend lid een speldje, de geknakte haan. Bij het opspelden verliest de voorzitter de pinsluiting. Even later verlies ik daardoor de haan. Toch gaat het feest door.
Mijn linkermouw zit los. Shit, mijn manchetknoop is weg. De muziek dreunt, er wordt gedanst en ik kijk maar naar de vloer. Ik vind dat ding niet terug.
Jacques van het Arsenaal belooft mij de volgende dag bij het opvegen extra aandacht te besteden aan een verloren linker manchetknoop. Ik wacht het resultaat ervan nog even af voordat ik Jan op de hoogte stel.
Vandaag naar het Arsenaal gebeld. Er is een zijden stola, een bolero en zelfs een sinterklaaspak gevonden, maar geen pinsluiting of manchetknoop.
Ik ga Jan maar eens bellen.
zaterdag 6 november 2010
iPhone 4
Ik loop naar de telefoonwinkel. Het regent. Mijn uittreksel van de Kamer van Koophandel dat ik mee moest nemen, houd ik droog onder mijn jas. Ik ga een iPhone 4 halen. Dat is niet zomaar een telefoon, maar een apparaat met allemaal belangrijke functies, zoals een kompas en een metaaldetector. Zo'n telefoon heb ik nodig.
Achter de balie staat een jongetje. Ik zie het direct, voor hem is ooit het woord "knaapje" bedacht. Het jongetje vraagt of hij mij kan helpen. Het lijkt me de reden voor zijn aanwezigheid. Ik denk het wel, zeg ik, ik wil een iPhone 4.
Oh, daar hebben we er maar één meer van.
Ja?
Uh, privé of zakelijk?
Zakelijk, zeg ik, terwijl ik zakelijk kijk.
Heeft uw kantoor al een abonnement bij T-Mobile?
Ja.
Aha, dan kan ik nu twee dingen doen, òf ik maak een tweede account van uw kantoor aan òf ik plaats u gewoon bij de bestaande account.
Ik moet kennelijk kiezen. Ik opteer voor het laatste, dat scheelt gegevens invoeren, lijkt me toch.
Precies, zegt hij, en bovendien staat alles dan op één factuur.
Waarom hij dan de andere mogelijkheid voorstelde, ontgaat mij, en ik vraag me af of het niet het account is.
Heeft u een uittreksel van de Kamer van Koophandel bij u?
Jazeker, die heb ik zojuist uitgeprint. Kijk, van vandaag.
Die is niet goed. Die heeft u zelf uitgeprint.
Ja, dat moest toch?
Nee, ik heb een origineel exemplaar nodig.
Daar staat hetzelfde op.
Kan zijn, maar de telecomaanbieders willen nu eenmaal een origineel exemplaar.
Maar het is vrijdagavond, de Kamer van Koophandel is pas maandag weer open en ik heb die telefoon nu nodig.
Dan zal ik voor de aanvraag wel even gebruik maken van dit uitgeprinte uittreksel, maar dan moet ik uiterlijk volgende week woensdag wel het origineel hebben. Anders gaat het alsnog niet door.
Nou, da's wel werken om een telefoon te krijgen.
Ja, ze zijn erg streng geworden.
Mijn kantoor heeft toch al een account? Dan hoeft er toch niet nog eens een uittreksel te komen.
Jawel, want dat hebben ze nodig.
Goed, goed, ik zal volgende week een origineel halen en komen brengen.
Oh, dat hoeft u niet per se te komen brengen. Als u het toefaxt, is het ook al goed.
Maar u moest toch het origineel hebben?
Ja, maar de telecomaanbieders nemen met een kopietje ook genoegen.
Mag ik dan nog even een kopietje maken van uw pinpas?
Waarom?
Dat moet.
Maar ik pin nu de aanschaf van het toestel met mijn privé-pas.
Dat kan niet. In verband met de registratie.
Ik wil privé betalen, omdat ik de kantoorpas niet bij heb.
Dan kan het wel. U betaalt dan nu het toestel en dan moet u volgende week met uw kantoorpas een cent komen pinnen.
Een cent?
Voor de registratie.
Goed. Ik zal volgende week een cent komen pinnen en dan neem ik meteen dat uittreksel mee.
Dat uittreksel mag u gewoon toefaxen.
Zo, ik heb u aangemeld.
Mooi.
Nu moet de aanmelding door T-Mobile nog goedgekeurd worden. Dat kan een kwartier tot een uur duren.
Hahahaha.
Nee, echt. Misschien dat u nog iets in de stad moet doen?
Het regent.
Misschien kunt u naar een winkel.
Ik ga wel naar kantoor en haal de kantoorpas. Dan kunnen we vanavond nog het een-cent-probleem oplossen.
Ik heb intussen bericht gehad van T-Mobile.
Kijk eens aan, we komen er wel.
Niet dus. U bent geweigerd.
Geweigerd? Waarom?
Dat weet ik niet. Dan zal ik even moeten bellen.
Doe maar. Telefoons genoeg.
Degene die ik aan de lijn heb, zegt dat er iets is met de eerdere inschrijving.
Wat dan? Die inschrijving is van jaren geleden.
Dat weet ze niet, haar collega heeft de aanmelding niet goedgekeurd.
Vraag dan naar die collega en geef de telefoon even aan mij.
Haar collega is vertrokken toen u uw kantoorpas was gaan halen.
Ik vind het erg vervelend voor u.
Ik ook.
Volgende week dan maar verder?
Nee, ik wil nu gebruik maken van de tweede-account-mogelijkheid.
Dat kan natuurlijk wel, maar dan krijgt u twee aparte facturen.
Vind ik prachtig. Doen.
Ik heb 'm! Mijn eigen iPhone 4, met 32GB nog wel. Ik bedank het jongetje.
Volgende week moet ik het uittreksel niet vergeten. Nu eerst eens uitzoeken hoe die metaaldetector werkt.
Achter de balie staat een jongetje. Ik zie het direct, voor hem is ooit het woord "knaapje" bedacht. Het jongetje vraagt of hij mij kan helpen. Het lijkt me de reden voor zijn aanwezigheid. Ik denk het wel, zeg ik, ik wil een iPhone 4.
Oh, daar hebben we er maar één meer van.
Ja?
Uh, privé of zakelijk?
Zakelijk, zeg ik, terwijl ik zakelijk kijk.
Heeft uw kantoor al een abonnement bij T-Mobile?
Ja.
Aha, dan kan ik nu twee dingen doen, òf ik maak een tweede account van uw kantoor aan òf ik plaats u gewoon bij de bestaande account.
Ik moet kennelijk kiezen. Ik opteer voor het laatste, dat scheelt gegevens invoeren, lijkt me toch.
Precies, zegt hij, en bovendien staat alles dan op één factuur.
Waarom hij dan de andere mogelijkheid voorstelde, ontgaat mij, en ik vraag me af of het niet het account is.
Heeft u een uittreksel van de Kamer van Koophandel bij u?
Jazeker, die heb ik zojuist uitgeprint. Kijk, van vandaag.
Die is niet goed. Die heeft u zelf uitgeprint.
Ja, dat moest toch?
Nee, ik heb een origineel exemplaar nodig.
Daar staat hetzelfde op.
Kan zijn, maar de telecomaanbieders willen nu eenmaal een origineel exemplaar.
Maar het is vrijdagavond, de Kamer van Koophandel is pas maandag weer open en ik heb die telefoon nu nodig.
Dan zal ik voor de aanvraag wel even gebruik maken van dit uitgeprinte uittreksel, maar dan moet ik uiterlijk volgende week woensdag wel het origineel hebben. Anders gaat het alsnog niet door.
Nou, da's wel werken om een telefoon te krijgen.
Ja, ze zijn erg streng geworden.
Mijn kantoor heeft toch al een account? Dan hoeft er toch niet nog eens een uittreksel te komen.
Jawel, want dat hebben ze nodig.
Goed, goed, ik zal volgende week een origineel halen en komen brengen.
Oh, dat hoeft u niet per se te komen brengen. Als u het toefaxt, is het ook al goed.
Maar u moest toch het origineel hebben?
Ja, maar de telecomaanbieders nemen met een kopietje ook genoegen.
Mag ik dan nog even een kopietje maken van uw pinpas?
Waarom?
Dat moet.
Maar ik pin nu de aanschaf van het toestel met mijn privé-pas.
Dat kan niet. In verband met de registratie.
Ik wil privé betalen, omdat ik de kantoorpas niet bij heb.
Dan kan het wel. U betaalt dan nu het toestel en dan moet u volgende week met uw kantoorpas een cent komen pinnen.
Een cent?
Voor de registratie.
Goed. Ik zal volgende week een cent komen pinnen en dan neem ik meteen dat uittreksel mee.
Dat uittreksel mag u gewoon toefaxen.
Zo, ik heb u aangemeld.
Mooi.
Nu moet de aanmelding door T-Mobile nog goedgekeurd worden. Dat kan een kwartier tot een uur duren.
Hahahaha.
Nee, echt. Misschien dat u nog iets in de stad moet doen?
Het regent.
Misschien kunt u naar een winkel.
Ik ga wel naar kantoor en haal de kantoorpas. Dan kunnen we vanavond nog het een-cent-probleem oplossen.
Ik heb intussen bericht gehad van T-Mobile.
Kijk eens aan, we komen er wel.
Niet dus. U bent geweigerd.
Geweigerd? Waarom?
Dat weet ik niet. Dan zal ik even moeten bellen.
Doe maar. Telefoons genoeg.
Degene die ik aan de lijn heb, zegt dat er iets is met de eerdere inschrijving.
Wat dan? Die inschrijving is van jaren geleden.
Dat weet ze niet, haar collega heeft de aanmelding niet goedgekeurd.
Vraag dan naar die collega en geef de telefoon even aan mij.
Haar collega is vertrokken toen u uw kantoorpas was gaan halen.
Ik vind het erg vervelend voor u.
Ik ook.
Volgende week dan maar verder?
Nee, ik wil nu gebruik maken van de tweede-account-mogelijkheid.
Dat kan natuurlijk wel, maar dan krijgt u twee aparte facturen.
Vind ik prachtig. Doen.
Ik heb 'm! Mijn eigen iPhone 4, met 32GB nog wel. Ik bedank het jongetje.
Volgende week moet ik het uittreksel niet vergeten. Nu eerst eens uitzoeken hoe die metaaldetector werkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)